الکترولس روشی است که در آن از عامل کاهنده برای کاهش یک یون استفاده میشود. در این روش به هیچ نوع الکترود خارجی نیاز نیست تا انتقال بار انجام شود. با ساخت یک محلول نمکی از نمک فلزی میتوان فلز موجود در محلول را با عملیات شیمیایی روی سطح پایه فلزی و یا آلیاژها رسوب داد.

 در این روش سطح، نقش کاتد را ایفا خواهد کردو الکترون جهت کاهش فلز و رسوب توسط یک عامل کاهنده صورت خواهد کرد. برنر و ریدل در سال 1946 پوشش دهی الکترولس نیکل را هنگامی که سدیم هیپوفسفیت دی هیدروژن را به حمام آب کاری اضافه کردند، اختراع کردند. 

افزودن سدیم هیپوفسفیت دی هیدروژن موجب کاهش شیمیایی میشود. تحقیقات بیشتر در سال های بعدی منجر به توسعه فرایند و اختراع آب کار الکترولس شده، رفته رفته این نام به اتوکاتالیست تغییر پیدا کرد. پوشش دهی  اتو کاتالیست  رسوب یک فلز توسط واکنش شیمیایی کاهش است. که توسط یک فلز یا آلیاژ کاتالیز پیدا میکند.

از جمله این عناصر میتوان نیکل- کبالت-پالادیم- مس- طلا- نقره را نام برد. البته در این میان نباید از الکترود کروم صرف نظر کرد. کاهنده سدیم هیپوفسفیت دی هیدروژن به عنوان کاهنده مرجع که اولین کاهنده ی مورد استفاده جهت رسوب مس و نیکل روی سطح بوده است. البته از فرمالدهید به طور ویژه برای مس استفاده میشود. البته از هیدرازین، بورهیدرید، آمین بوران و بعضی از مشتقات آن ها برای رسوب به عنوان کاهنده شیمیایی  استفاده میشوند. الکترولس دارای ویژگی های منحصر به فردی است که موجب گسترش و محبوبیت آن شده است. از این وِیژگی ها میتوان به پوشش های یکنواخت و کاربرد در هر سطح نام برد. این پوشش تخلخل کمتری نسبت به الکترولیز دارد. 

کاهش تخلخل و پوشش یکنواخت سطح منجر شده تا مقاومت بیشتری نسبت به خوردگی از خود نشان دهد. از طرف دیگر نیازی به اعمال جریان برق و خرید رکتی فایر صنعتی نمیباشد.